Ik heb het boek Niemandskinderen van Carolien Roodvoets gelezen en bestudeerd. De titel ‘Niemandskinderen’ is een titel die mij enorm raakt. Het doet mij denken aan het begin van mijn carrière in de zorg. Ik las toen van Wim ter Horst, Het herstel van het gewone leven met daarin onder andere de vraag ‘Van wie is dit kind?’ Het gaat daarbij niet om een kind als bezit, maar bij wie het kind hoort. Wie bekommert zich om dit kind?
‘Niemandskinderen zijn getraumatiseerde en onveilig opgroeiende kinderen. Ze zijn niet van hun ouders, omdat hun ouders niet van hen konden houden; ze zijn niet van zichzelf, omdat ze ook niet van zichzelf kunnen houden; en ze zijn niet van anderen, omdat ze zich vaak niet aan anderen kunnen binden’.
Het boek geeft inzicht in uiteenlopende vormen van gezinsdynamiek en welke schade er voor het kind kan ontstaan voor nu en in zijn volwassen leven. Veel van wat er achter gezinsdeuren gebeurt is niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar wordt bijvoorbeeld soms door gedragspatronen wel zichtbaar. De beschreven situaties zijn heel herkenbaar, ook wanneer zich iets in mindere mate voordoet. Daarom een aanrader voor therapeuten en andere hulpverleners of voor volwassenen die bezig zijn met zelfreflectie. Het lezen kan erg confronterend zijn.
‘Het zou prioriteit moeten zijn’
Als maatschappij moeten we ons best doen om deze (niemands)kinderen de juiste hulp te bieden. Het zou prioriteit nummer 1 moeten zijn, maar helaas moeten we steeds hemel en aarde bewegen om getraumatiseerde mensen langdurig te mogen behandelen, aldus Carolien Roodvoets.
De jeugdzorg staat onder druk waardoor ‘het lijden van kinderen’ en wat dit gaat kosten voor behandeling opnieuw gewogen wordt. Er gaan soms stemmen op dat dit ‘lijden’ wel meevalt. Het gaat hier om echte kinderen en hun gezinnen (mensenlevens) waar ik dagelijks mee in contact ben. Kinderen die (over)leven in een reguliere wijk op een reguliere basisschool. Kinderen waarvan je het aan de buitenkant niet ziet. Schrijnende situaties waarin behandeling door bijvoorbeeld speltherapie echt verschil uitmaakt. En waarbij het de maatschappij uiteindelijk – op allerlei gebieden – nog meer zal kosten – wanneer we niet aan het begin van deze mensenlevens de nodige hulp bieden.
Recente reacties