Verbeeltenis

praktijk voor speltherapie

We starten in de spelsessie elke week met een kopje thee. Ze (10) zegt ineens: “Heb jij bijna je voet gebroken in de vakantie?” Alsof het iets is wat iemand dagelijks kan gebeuren, zoals elke ochtend je ontbijtje opeten. Op dat moment blader ik als het ware snel in mijn hoofd als in een kaartenbak, op zoek naar iets waar ik dit aan kan linken in een eerder spel of iets dergelijks. Maar nee. Dus ik zeg: “Nee, ik heb niet bijna mijn voet in de vakantie gebroken”. Waarop zij zegt: “Ik bijna wel!” Uiteindelijk komt het hele verhaal eruit, omdat ik naar haar luister, niet oordeel en oprecht geïnteresseerd ben.

 

Hevig geschrokken

Ze is met de bus weggeweest en de chauffeur moest uit het niets hard op de rem trappen, waardoor ze een stuk naar voren vloog en zich stootte. Wat het meeste dwars zat was dat ze hevig geschrokken is, door het onverwachte, het acuut afremmen en de consternatie in de bus. Daar zit de pijn voor dit schrikachtige meisje wat veel heeft meegemaakt vanuit een complexe scheiding en traumatische situaties. Soms kunnen kinderen met een verrassende opmerking of vraag komen, het lijkt dan onschuldig, maar kan een indirecte vraag zijn om gehoord en gezien te worden. Het lukt haar niet om mij direct van het voorval te vertellen.

 

Durven vertellen

Het feit dat ze mij dit aan het begin van de spelsessie vertelt, is al een hele vooruitgang in het proces. In de eerste maanden kwam ze niet met dingen die ze misschien wel zou willen delen. Daarna ontwikkelt zich dit doordat ze aan het eind van de sessie ‘out of the blue’ iets vertelt in een andere context. Polsend of ze het zelf zou durven te vertellen aan de hand van hoe sensitief ik was om het op te pakken als iets belangrijks. Waarbij ik het er toen als het ware ‘uit moest trekken zonder te forceren’ (da’s een hele kunst). Nu komt ze er al aan het begin van de spelsessie mee en ik schat in dat ze tijdens de behandeling nog wel gaat ontdekken dat ze het directer kan aangeven. Dat je het zelfs niet groter hoeft te maken dat je iets gebroken hebt. Dat je belangrijk genoeg bent voor een ander om naar jou te luisteren.

 

Mason en Gwen
Share This