Hier zie je m’n Perzisch tapijtje, ter grootte van een bureaublad. Ik kreeg hem van een speciaal iemand. Het sprak bij mij gelijk tot de verbeelding. “Wat heb je nou toch voor een ouderwets kleedje op de grond?”, vroeg een van mijn kinderen. Dat was nou een van de redenen waarom ik dit kleedje heb aangenomen. Het heeft iets kneuterigs nostalgisch. En wat gebeurde er deze week tijdens een spelsessie? De stoelen gingen van het kleed af en samen met een kind (8) aangemeld met traumaklachten, zat ik op het kleedje. Omdat het kind wilde vliegen op een vliegend tapijt. Een kind naar mijn hart!
Controle ervaren
Het spel geeft hem gevoel om controle te ervaren. Voorzichtig onderzoekt hij het kijken vanuit een ander perspectief. Hoe zou de wereld er van bovenaf uitzien? Hij durft dit samen met mij, zijn therapeut letterlijk met steun achter hem, te ontdekken. Zo worden stapjes gezet richting traumaverwerking. We moeten ons goed vasthouden om er niet vanaf te vallen en we moeten duiken voor een torenspits. Er vliegt een vogel met ons mee en we komen in de lucht van alles en nog wat tegen. Wat heerlijk voor een kind om dit samen te beleven.
Recente reacties