Verbeeltenis

praktijk voor speltherapie

Kleine stappen lijken klein, maar zijn voor kinderen vaak reuzenstappen.

Contact maken is moeilijk voor jou. Het aanraken van materialen, deze echt voelen is een no-go. Je wil graag slijm maken, maar dan wel door te roeren met een lepel. Je vraagt steeds of ik iets wil toevoegen. Ik moedig je aan, zeg dat ik de bak wel vasthou en dat jij het erin mag doen. Voorzichtig durf je het zelf te doen. Er komt een prachtige bol slijm, met kleur en glitter. Maar je raakt het niet rechtstreeks met je huid aan. Je gruwelt bij het idee. Ik kan je overhalen om er aan te ruiken. Samen ruiken we en je zegt dat het niet vies ruikt.

Daarna is het spel klaar, met een lepel schep je het in een zakje en mag ik het zakje voor je open houden. We gaan samen handen wassen. Denk ik. Jij ziet de bus met schuim staan en bovenop zit nog een klein puntje witte scheerschuim. Je ogen gaan glinsteren. Je kiest ervoor om het met je vinger aan te raken en op te pakken. Je kijkt mij aan en durft het op mijn neus te doen!

Mason en Gwen
Share This