Ik vul het speelgoed in mijn praktijk graag aan met zelfgemaakt speelgoed. De nieuwste attributen zijn twee mobiele telefoontjes van hout. Ik heb ze kleur gegeven met verfstiften. Deze telefoons worden toegevoegd aan mijn bak voor ambulant werk. Daar zitten poppen, verzorgingsproducten, keukenspulletjes, doktersspullen en winkelspullen in. Het is bedoeld voor sessies op scholen of bij mensen thuis.
De telefoons zijn onderdeel van het doen-alsof spel. Dat kan bijvoorbeeld het dagelijkse leven zijn of winkelspel. Met de telefoon kan veel uitgespeeld worden. Denk daarbij aan relationele verhoudingen die stroef verlopen, het niet gehoord voelen of uitspelen wat je in het dagelijkse leven om je heen ziet. Het kind krijgt de regie en deelt de rollen uit. Als een kind dat nog niet kan, prikkelt de therapeut het kind: “wat zal ik dan zijn?” Ook vraagt de therapeut zijn rol uit. Het kind deelt doorgaans attributen uit en zo ook de telefoons. Het ene telefoontje is groter dan het andere. Welke van de twee zal het kind aan de speltherapeut geven? En als het spel gespeeld wordt, hoe is dan het contact?
Kinderen zijn er meesters in om de verbinding te verbreken, aan te geven dat ze je niet horen, zeggen dat ze het te druk hebben, etc. Ze kunnen hiermee ervaren hoe het is om een andere rol uit te spelen op een manier waarop ze zelf controle ervaren. Wat in het dagelijkse leven doorgaans niet het geval is. Ook kunnen ze hiermee hun eigen gevoelens op de speltherapeut projecteren. Deze doorvoelt wat het kind voelt en ervaart. Het mooie aan het spel is, is dat het voor een kind een veilige manier is om hiermee om te kunnen gaan. Dit alles draagt bij aan herstel van het kind en brengt de ontwikkeling die gestagneerd was weer op gang.
Recente reacties