Zijn verhaal ontstaat tijdens het spelen. Het is een verhaal met een happy end. Het heeft enige tijd geduurd voordat zijn verhaal helemaal rond is en een happy end heeft. Het is zijn zoektocht geweest en ik mocht mee op avontuur in zijn spelverhalen. Lees zijn laatste verhaal maar, vol met hoop, niet alleen zijn en samenwerken, elkaar kunnen vertrouwen, gebruik maken van elkaars verschillen, gewaarworden en lichaamsgericht ervaren, oplossingen bedenken en inzetten en oefenen op een veilige plek in de spelkamer. En dat voor een jongen van 8 met een negatief zelfbeeld, die dacht dat hij nergens toe in staat was.
Stampen
Hij heeft superhelden uitgezocht en zet ze op een rij op de grond. We bekijken ze en vragen ons een aantal dingen af. “Wat zouden de superkrachten van deze zijn? en van die?” Hij zegt: “we hebben heel veel vragen over onze superhelden”. Eentje bekijkt hij en dan van zegt hij: ”ik denk dat deze veel in de sportschool zit dat hij daarom zoveel spieren heeft…….en dit is Rob en hij is heel slap”. “Waar is Rob goed in?”, vraag ik. “Ik weet het niet”, zegt hij. We bekijken de rest. Hij zoekt een paar huizen uit en dan pakt hij ineens Rob weer op en zegt: “Ik weet het, hij kan heel goed stampen op de grond en dan stampt hij alles los”. Hij doet het voor in de spelkamer en ik doe ook mee en benoem wat we horen en voelen trillen. “Dan hoor je hem dus al van verre komen, bijvoorbeeld als je in je bed ligt”. Ik: “en is het dan fijn om dat te horen? Of word je dan bang als je hem hoort?” Hij: “Dat is fijn, hij komt je helpen”. “Ohhh…dat je dan misschien eerst denkt, ik voel het trillen, zou het onweer zijn, maar dan is het Rob!”. “Ja, zo gaat dat dan”, zegt hij.
Uitkijktoren
“Zijn dat eigenlijk allemaal vrienden van elkaar?”, vraag ik. “Ja”, zegt hij, deze met die spieren, die kan bijvoorbeeld heel veel optillen en zo kunnen ze allemaal iets bijzonders”. “Dan werken ze misschien wel samen”, vraag ik me hardop af. “Deze niet”, zegt hij. Het is een robotachtige. Hij bekijkt hem van alle kanten en vraagt of ik het ook wil zien. Dat wil ik ook en ik bestudeer de robot. “hmmm…”, zeg ik en non-verbaal vraag ik mij af wie dit is. Hij antwoordt zonder dat ik de vraag stel: “Dat is een slechterik. Hij is in zijn eentje, maar hij is wel heel sterk…hij heeft niemand om mee samen te werken…”. We zwijgen even, daarna vertelt hij dat hij denkt dat er toch wel iemand is die de slechterik met slecht-doen mee wil helpen”. Hij speurt de spelkamer af en het wordt een grote Spinosaurus. “De dino is namelijk boos dat de superhelden de wereld willen redden.” De slechterik-robot blijft niet staan en valt steeds om. Hij bedenkt een oplossing en vindt een uitkijktoren waar hij tegenaan kan leunen.
Zachte landing
Aquaman begint te vechten tegen de slechterikken, maar zijn magische krachten helpen niet. Hoe kan dat? En dan ontdekken ze dat het alleen maar helpt als ze samenwerken en ieder iets doet waar hij of zij goed in is. De drietand van Aquaman doet zijn werk wanneer het piratenvrouwtje hem gebruikt. “Haha, ik ben misschien wel klein, maar ik ben niet alleen en ik heb de drietand van mijn vriend”. Ze geeft de dodelijke steek aan de robot, ze valt nog even onder de robot, maar wordt bevrijd door een sterke goeierik. En dan trilt de aarde, want Rob waarschuwt daarmee dat ze weg moeten gaan voor de Spinosaurus. De vrienden schuilen achter de huizen en bedenken een plan. De dino steekt boven de huizen uit, en hij wordt gedood met zwaarden en bliksemschichten van de andere helden. Spinosaurus is dood. De vrienden maken met elkaar een toren zodat ze allemaal een zachte landing maken en niet van de huizen af hoeven te springen. Het goede overwint het kwade!
Recente reacties