Geheimhouding

Binnen de spelkamer is er sprake van geheimhouding. Kinderen mogen alles spelen en zeggen wat ze willen. Soms toetsen ze of dat zo is. Hoe je bijvoorbeeld reageert als ze een creapy tafereel neerzetten in het zand. “Blijf jij dan net zo kalm? Kan ik met ingewikkelde thema’s bij jou terecht?” De therapeutische relatie wordt dan opgebouwd.

Onthullingen

Een kind kan spelenderwijs of verbaal onthullingen doen. Onthullingen kunnen over van alles gaan. Over maaltijden die overgeslagen worden, een kind dat iets gestolen heeft, een kind dat stemmen hoort, een ouder met een verslaving, een verjaardagscadeautje wat al gezien is in de kast, een pester in de klas, seksueel misbruik door de oppas, etc. Soms voel je spanning op het beroepsgeheim. Je kunt namelijk niet bij alles geheimhouding garanderen. “Ik wil je iets vertellen, maar je mag het aan niemand doorvertellen”. Dat is zo’n uitspraak.

Fijn en niet fijn

Voor kinderen kan iets kleins al zwaar wegen. Dat neem je uiteraard serieus. Soms is psycho-educatie nodig over fijne en niet fijne geheimen. En ook over wat jij als speltherapeut gaat doen met een geheim. Zoals ik het hier schrijf klinkt het allemaal logisch, maar in de praktijk vraagt het precisie in de afstemming. Je kunt niet quasi nonchalant zeggen: “Vertel mij alles maar”. Je wilt de vertrouwensrelatie in stand houden, zodat het kind ervaart dat er mensen zijn waar je op kunt rekenen. Een kind kan benauwd zijn van angst dat iets naar buitenkomt. Niet wetende wat er daarna gaat gebeuren (loyaliteitsconflict).

Delen is helen

Om het gesprek met een kind aan te gaan heb ik deze praatplaat gemaakt. De woorden die erop staan, daar ga je over in gesprek. Een kind weet soms niet dat iemand hem pijn doet en dat het gestopt kan worden. Spelen of praten over een geheim geeft lucht. De verwerking kan daarna beginnen en het helpt bij versterking van de weerbaarheid van het kind.