Atlant is een organisatie waarin ze gespecialiseerd zijn in ouderenzorg, dementie, ziekte van Huntington, syndroom van Korsakov en Gerontopsychiatrie. Ze hebben er mooie initiatieven. Een voorbeeld hiervan is dat er eens per maand een avond wordt georganiseerd voor mantelzorgers. Op deze manier hebben mantelzorgers een avond voor zichzelf, ontmoeten ze andere mensen en gaan zij samen een leuke activiteit doen.
Gelliplate
Zo ben ik onlangs gevraagd om een avond te verzorgen en in juni was het zover. Ik heb gekozen voor een workshop werken met gelliplate, ook wel monoprint genoemd. Een gelliplate is een rubberachtige platte drukvorm waar eigen sjablonen op gemaakt kunnen worden. Met verfrollers wordt de verf in kleuren naar wens uitgerold. Vervolgens maakt men een afdruk op een mooie kaart of ander papier. Omdat elke afdruk uniek en eenmalig is, heet dit monoprint. Sjablonen kunnen zelf gemaakt worden of er wordt gebruik gemaakt van bestaande mallen. Voor deze avond heb ik Klimop, Lavendel, Varens en andere planten uit de tuin meegenomen.
We gaan spelen
Niet iedereen is even creatief en ik begon de avond met te vertellen dat het werken met gelliplate niet kan mislukken. Alles is goed. Daarmee kreeg ik al gelijk wat opluchting vanuit de zaal. Er was een meneer die opmerkte “dus we gaan eigenlijk spelen?” Ja! Dat is wat we gaan doen. Heel fijn is dat er vrijwilligers en een activiteitenbegeleider waren. Zeer actief om mee te helpen met de mensen ondersteunen in de creativiteit alsook het uitwassen van de materialen.
Eigenheid en experimenteren
De avond was een groot succes, omdat er veel ruimte was voor eigenheid. Voor de mensen die bijvoorbeeld wel heel creatief zijn en heel secuur te werk gaan. Maar ook voor de mensen die binnen een minuut zelf compleet onder de verf zaten. Er werd veel geëxperimenteerd en geprobeerd waarbij het materiaal zintuiglijk werkt. Met veel plezier gaf een deelnemer aan dat hij een schilderij van Mondriaan had gemaakt. Wat deze groep bijzonder maakt is dat iedereen actief meedoet, ook de mensen die aangaven niet zoveel te hebben met verf.
Persoonlijke verhalen
Daarnaast waren er de verhalen tussen het verfrollen door. Over de zorgen van nu, voor zichzelf en voor hun dierbaren, maar ook andere dingen. Zoals een mevrouw die vertelde dat ze vanaf haar geboorte eigenlijk linkshandig is, maar dat dat op school er vroeger uitgeslagen was met een rietje. Dat ze dat nu nog met zich meedraagt. Ook over een meneer die zijn boerderij met vee vroeger op een plek had waar nu een groot bekend gebouw staat. Er ontstond tijdens de koffie de fantasie als je toch eens terug kon naar een vroegere leeftijd van jezelf, waar zou je dan voor kiezen? De een wilde dan wel weer even 20 zijn en de ander zo tussen de 40 en 50. Een echtpaar die aantal jaren geleden gedwongen was hun boerderij – geboortehuis- te verlaten, vertelden dat ze daar veel verdriet om hebben gehad. “Maar nu is het goed zo”, zegt mevrouw, “ik kijk naar dit moment, ik hoef niet zo zeer terug in de tijd. Ik kijk graag naar wat we nu hebben en waar we nu van kunnen genieten”.
Recente reacties