In de spelkamer wordt gespeeld en geeft een speltherapeut psycho-educatie aan kinderen. Psycho-educatie is nodig om op een begrijpelijke manier uitleg te geven over hoe psychische klachten, gedachten, gevoelens en gedrag werken. Hierdoor begrijpen kinderen beter wat er met hen gebeurt en zoeken we samen naar hoe hiermee om te gaan. Het geven van psycho-educatie kan op allerlei manieren.
Zo breng ik de afgelopen weken in de spelkamer expliciet glimmers onder de aandacht. Door er over te praten, maar ook door er over te tekenen en te spelen. Glimmers zijn kleine lichtpuntjes in je dag. Het zijn van die momenten waardoor je je warm, rustig of blij voelt vanbinnen. Soms zijn ze heel klein, maar toch geven ze een goed gevoel. Glimmers zijn het tegenovergesteld van triggers.
Waarom zijn glimmers belangrijk?
Als je glimmers herkent, kan je lichaam zich makkelijker ontspannen (reguleren). Het helpt je om je meer op je gemak te voelen, vooral als je je druk of gespannen voelt. Door kinderen bewust te laten worden van glimmers, herkennen ze deze ook sneller in de dag zelf. Ze kunnen ze oproepen met hun verbeelding op momenten van spanning. Hoe vaker ze dit doen, hoe meer dit bijdraagt aan hun veerkracht. De glimmers die ik deze week heb gehoord: mijn vriendin die mij een knuffel geeft, mijn kat als ik thuis kom, een mevrouw zei dat ik mijn haar mooi had, ik heb een hele zachte deken daar zit ik graag mee op de bank, als ik aan het vlechten ben, een vriendin zei “zet hem op!” vlak voordat ik aan een wedstrijd meedeed. Op het moment dat je zo’n glimmer deelt ontstaat er voelbaar iets moois in het contact.
Hoe kun je glimmers vinden?
De eerste keer wanneer ik het introduceer moeten kinderen er nog aan wennen. Ik leg ze uit even proberen stil te staan bij wat hen goed laat voelen. Soms duurt zo’n moment van een glimmer maar een paar seconden, maar dat is genoeg. Door er vaker naar te vragen “wat was jouw glimmer vandaag?” en die van mijzelf of een ander kind te delen, gaan ze er steeds meer zien en wordt het een positieve gewoonte. Door het met ouders en/of steunfiguren van het kind te delen beperkt het zich niet alleen tot de spelkamer.
Bij mijn uitleg over glimmers kan Nicole niet op een glimmer komen. “Dat geeft niet, dat komt vanzelf”, zeg ik haar. Ik heb voor haar een schelp die ze mag beschilderen voor in haar schatkistje. Ze neemt de schelp aan en bekijkt hem goed. “Die ga ik niet beschilderen?! Die is al mooi van zichzelf!!”, roept ze helemaal blij. Wat prachtig symbolisch, want ik ben met haar bezig aan ‘ik-versterking’, zij is ook al mooi van zichzelf. Het is even stil, ze denkt na en zegt dan, “dit is hem…dit is mijn glimmer vandaag!”
Recente reacties