5 jaar is ze. Een teruggetrokken meisje dat zichzelf onzichtbaar lijkt te maken, omdat haar grote zus met een stoornis flink aanwezig is. ‘Als ik mijzelf onzichtbaar maak, heeft niemand last van mij. Papa en mama hebben het al druk genoeg met mijn zus’. Niet dat ouders dit van haar verwachten, maar ze kiest zelf onbewust voor deze rol. Het is wat ontstaat binnen gezinsdynamiek. Ze heeft de neiging om te pleasen. Zo jong kan zoiets al ontstaan, maar wat wil zij zelf? Hoe krijgt zij zelf een mening?
Volgen van het spel
Ik ga met haar aan de slag door haar te volgen in het spel zonder druk op te leggen. Na een paar weken ontdekken van het materiaal en kort vluchtig spel ontstaat vandaag een volledig winkelspel. Van inrichten van de winkel tot en met sluitingstijd aan toe. In dit doen-alsof spel krijgt zij de kans om te oefenen met andere rollen. Ze kan experimenteren met sociaal gedrag en verwerken wat zij allemaal meemaakt. En binnen het spel is het veilig, want alles is alsof. Vandaag hoef ik geen suggesties te doen wat ze kan kiezen. Het lukt haar om het verhaal vorm te geven volgens haar eigen plan met verrassend veel details. Ik hoef vandaag mijn rol niet uit te vragen, zij zegt wat ik moet doen. Wat een geweldige ontwikkeling voor dit meisje.
Neuriën
Ik ben de klant en eenmaal in haar winkel zegt ze: “dan moest jij vragen waar de eieren zijn”. Ik: “Kunt u mij vertellen waar de eieren zijn? Ik kan ze niet vinden in de winkel!”. Dan zegt zij: “die was ik aan het maken” en ze gaat eieren ‘maken’ in het magazijn van de winkel. Ze neuriet bij het maken van de eieren. Neuriën van een kind tijdens het spelen geeft aan dat een kind het fijn heeft en zich voor dit moment eventjes geen zorgen maakt. Het is een heerlijk geluid. Er is ook een piepklein eierdoosje. Ze doet de twee plastic eieren erin en ontdekt dat het doosje te klein is. Ze giechelt bij de aanblik van de te grote eieren in het doosje. Dat werkt aanstekelijk, ik moet er ook van lachen. Samen hebben we lol en spelen we verder. Wanneer ze me geholpen heeft de hele winkelinrichting in mijn mandjes te doen, moet ik naar de zelfscan. Zij: “Jij moest de zelfscan doen en als het rode lampje brandt dan moest ik komen, dan kun je vragen of ik help”. Ik sta nog geen halve seconde bij de zelfscan. Zij: “het lampje is rood, ik kom”. En ze neemt alles over en scant mijn boodschappen. Ze zit goed in haar rol, ze neemt de regie zonder aanmoediging en ze vertelt dat de handzeep naar bloemetjes ruikt. Dan komt ze de eieren weer tegen, daarvan zegt ze: “die hebben mijn collega’s echt super dik gemaakt. Eigenlijk hadden ze het doosje ook super dik moeten maken!” Als alles betaald is en de winkel op slot gaat, dan is ze zelfs toe aan een rolwissel.
Recente reacties