In een fragment van de Belgische omroep VRT vertelt Dirk de Wachter (psychiater en psychotherapeut) over het belang van wachten. Het is de moeite waard om dit fragment te bekijken en er eens over na te denken. Het leven is gehaast, niet alleen omdat een werkgever dat vraagt, maar wat leggen ‘we’ onszelf veel op. Overbelasting en burnouts liggen op de loer. We rennen van hot-naar-haar en moeten van alles doen. Er moet direct antwoord op een vraag komen. Het moet direct bevredigd worden.
Vertragen
In verbinding wachten, is wat hulpverleners met patiënten (cliënten) kunnen doen, geeft de Wachter aan, dat is zingeving. In het wachten hoor ik: het vertragen, in het moment zijn, aanwezig zijn. Daar zit een kracht van speltherapie. Dat is soms ook opboksen tegen de verwachting in, weet ik uit ervaring. Speltherapie is een langzaam proces. Soms willen omstanders, (ouders, leerkrachten of gemeenten) een quick fix. Terwijl er onder de waterlijn veel gebeurd is dit niet altijd direct zichtbaar in het gedrag boven de waterlijn. Niet alles wat er gebeurt in de spelkamer is grijpbaar of overdraagbaar. Dan voel je als speltherapeut de druk. In speltherapie worden zaadjes gepland, soms ontkiemen ze, soms niet en soms veel later. Daar is een periode van rust nodig. Afronding van de behandeling, doorgaan met het gewone leven en de gewone ontwikkeling. Niet alles hoeft perfect te gaan. En afwachten dus. Niet door hollen naar een volgende behandeling.
Sit with it
Ook in supervisie, waarin ik supervisie geef aan professionals (vaktherapeuten), ervaar ik het belang van het wachten. Het vertragen. Alleen dan kom je met elkaar in de diepere lagen terecht. De diepere lagen van je overtuigingen, je krachten om tot zelfinzicht te komen en dit later toe te kunnen passen. Een langzaam proces dat plaatsvindt binnen de bijeenkomsten en verder rijpt daarbuiten. Je hoeft niet snel op antwoorden te komen, ook dit is geen quick fix. Ik moet denken aan de Engelse uitspraak ‘Sit with it’ wat staat voor het observeren en gewaarworden van je moeilijke gedachten en emoties. Zonder deze te veroordelen, te vermijden of hier direct op te reageren. Maar ze te erkennen en bij jezelf op te merken wat er komt en met zelfcompassie te verwerken. Ga maar eens gewoon een tijdje zitten en wachten. De supervisor steunt daarbij en doet dit in verbinding met jou.
P.S. De foto bij dit blogbericht daar zie je mij zitten wachten met Pablo Picasso in Madame Tussaud. Hoe rustig Picasso hier met mij zit, staat in contrast met wat zijn karakter was, namelijk een man met een groot temperament, grote expressie, ongeduldig en weinig stilstand. Ik vrees dat wachten en vertragen niet aan hem besteed was.
Recente reacties